Dit proefschrift gaat over de medische behandeling van vergiftigingen door organofosfaatverbindingen. Deze stoffen worden vooral in de landbouw gebruikt als pesticide om onkruiden of organismen te bestrijden die hinderlijk of schadelijk zijn. Mensen die met deze stoffen werken lopen door ondeskundig gebruik vaak vergiftigingen op. Organofosfaten worden ook gebruikt als zenuwgassen, deze zijn het meest giftig, en zijn in het verleden gebruikt als chemisch oorlogswapen. Hoewel gebruik van deze stoffen verboden is door de Chemische Wapen Conventie van Genève, is kwaadwillig gebruik niet uitgesloten. Dit bleek bij de terroristische aanslag met het zenuwgas ‘sarin' in de metro van Tokyo, Japan in 1995. Ook hier bleek dat de medische behandeling van slachtoffers van organosfosfaatverbindingen niet optimaal is. Personen die bloot hebben gestaan aan organofosfaten (in de landbouw tienduizenden per jaar) hebben vaak last van gezondheidseffecten zoals slaapstoornissen, geheugenverlies en concentratieproblemen.

Ik heb onderzocht welke acute en lange-termijn effecten optreden bij een organofosfaat vergiftiging, en welke behandeling het meest effectief is. In het onderzoek werd duidelijk dat het tijdstip van toediening en de combinatie van medicijnen van groot belang is. Dit bleek af te hangen van het type stof en de weg waarlangs deze in het lichaam kwam. Eveneens werd proefondervindelijk vastgesteld, dat ondanks een levensreddende behandeling, het leervermogen was aangetast. Een belangrijke conclusie was dat de oorzaak ligt bij een vermindering van de aanmaak van nieuwe zenuwcellen in de hersenen. Verder onderzoek zal moeten uitwijzen in hoeverre de huidige behandeling hierop kan inspelen, of dat andere behandeltypen wenselijk zijn.